Oekraine

AchtergrondGevaarlijke haven Boer Kees Huizinga uit Groningen blijft zitten met oogst in Oekraïne: haven van Odessa te gevaarlijk door Russische aanvallen Kischenzi/EmmenBombardementen en droneaanvallen op schepen en graansilo’s in de Zwarte Zeehavens hebben de export van tarwe, zonnebloemolie, soja en mais in Oekraïne grotendeels stilgelegd. Kees Huizinga, een Groninger boer in Oekraïne, is zwaar gedupeerd en voorziet grote problemen. ,,Heel de wereld gaat het merken.” Kees Huizinga eind 2025 tijdens de LTO-dag in Drachten.   31 juli 2026, 15:30 ,,We zitten midden in het oogstseizoen en kunnen het graan niet afvoeren naar de haven van Odessa. Het is er te gevaarlijk. Vorige week hebben de Russen schepen aangevallen en graansilo’s gebombardeerd. Daarbij is een schip gezonken en zijn bemanningsleden omgekomen”, vertelt Huizinga, die deze week vanaf de boerderij in Kischenzi, zo’n 200 kilometer onder Kyiv, naar zijn gezin in Emmen is gereisd voor een korte vakantie. Graansilo's in de haven van Odessa getroffen door droneaanvallen.  © Kees Huizinga Boeren kunnen het graan voorlopig nog opslaan op hun bedrijf. ,,Dat is niet het grootste probleem, we hebben nog capaciteit. Maar Oekraïne exporteert 80 procent van de landbouwproductie. Graan en straks ook soja, mais en zonnebloemolie kunnen het land niet uit”, aldus Huizinga, geboren in het Hellum. Dat gaan we overal in de wereld merken, van Europa, Afrika tot in Azië Kees Huizinga Boer in Oekraïne Oekraïne is met een export zo’n 60 miljoen ton per jaar niet alleen de graanschuur van Europa, maar ook ’s werelds grootste exporteur van zonnebloemolie. Huizinga: ,,Dit leidt tot schaarste, de prijzen in de supermarkt vliegen straks door het dak. Dat gaan we overal in de wereld merken, van Europa, Afrika tot in Azië. Net als in 2022, toen de oorlog uitbrak en Russische schepen de havens aan de Zwarte Zee blokkeerden. Die schepen heeft Oekraïne grotendeels uitgeschakeld, maar nu vallen de Russen de havens en infrastructuur aan met raketten en drones Ze schieten op de voedselvoorziening van heel de wereld.” We teren in op onze financiële reserves Kees Huizinga Huizinga zegt dat de boeren in Oekraïne kampen met een flinke inkomstenderving nu de export grotendeels ligt. ,,We teren in op onze financiële reserves.” Wat moet er volgens Huizinga gebeuren om de export weer op gang te brengen? ,,De Russen kapot schieten en zo dwingen dat ze ophouden de havens te bestoken. En tot diplomatie dwingen. Als je Russen één vinger geeft, nemen ze de hele hand. Dat heeft deze oorlog wel uitgewezen.” Negen werknemers omgekomen Kees Huizinga bestiert In Kischenzi een groot bedrijf van 15.000 hectare met 2000 koeien en 400 varkens. Er werken zo’n 400 mensen op de boerderij. Negen werknemers zijn in de oorlog omgekomen aan het front, twee worden nog vermist en één is dit voorjaar teruggekeerd uit krijgsgevangenschap. Materiële schade heeft de boerderij door de oorlog nauwelijks opgelopen. „We zien wel regelmatig Russische kruisraketten overvliegen. De Oekraïense luchtafweer probeert ze neer te halen. Soms wordt de gps op onze trekkers verstoord, waardoor we niet goed kunnen inzaaien. Maar dat stelt niets voor vergeleken met de ellende aan het front en de 

Nieuwe reacties

Column: gehoorzaamheid naar de ondergang Max von Kreyfelt

Column: gehoorzaamheid naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat id duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org Minder weergeven

Nieuwe reacties

VERKLARING ZLTO OVER INTREKKEN NATUURVERGUNNINGEN

“Ook na het laten zakken van de eerste emoties kan ik geen andere conclusie trekken dan dat hier moedwillig ondernemers die rechtsgeldige vergunningen hebben in hun bestaan én hun gezinnen emotioneel zwaar geraakt dreigen te worden. Dit zou tot een sociaal drama leiden.” Dit stelt ZLTO-bestuurder Angelique Huijben in een eerste reactie op de ambtelijke boodschap dat de provincie Noord-Brabant het voornemen heeft om natuurvergunningen van vijf veehouders in te trekken. “ZLTO vindt het verbijsterend dat nog voor het college van Gedeputeerde Staten over deze zaak geoordeeld heeft, boeren van ambtenaren te horen krijgen dat het binnenkort ‘einde oefening’ zou zijn. Zo werkt het niet in onze democratie. Ik roep het college van Gedeputeerde Staten nadrukkelijk op om dit voornemen niet tot uitvoer te brengen.” “Wat ons verder enorm steekt, is het meten met twee maten”, vervolgt Huijben. “De Amercentrale mag van de provincie gewoon op een oude vergunning blijven doordraaien ondanks dat die de toets bij de Raad van State niet heeft doorstaan. Vliegveld Eindhoven? Hetzelfde verhaal. Dan laat ik de stikstofbelasting door extra activiteiten van Defensie nog maar even buiten beschouwing.” Vijf getroffen pluimveehouders hebben vandaag en gisteren op het provinciehuis van ambtenaren te horen gekregen dat de provincie Noord-Brabant hun rechtsgeldige natuurvergunning wil intrekken. Angelique Huijben vervolgt: “Deze ondernemers waren in opdracht van de rechter in gesprek met de provincie om een plan te maken hoe ze hun emissies op hun bedrijf verder zouden kunnen verminderen. Die exercitie lijkt nu een wassen neus. Het lijkt erop dat al deze inspanningen voor niks zijn geweest, want met het intrekken van vergunningen zou het over en uit zijn.” “ZLTO vindt het absurd dat nu ambtelijk wordt voorgesteld om de vergunning helemaal in te trekken, zonder dat hier een aantoonbaar bestuurlijk besluit aan ten grondslag ligt. Ronduit asociaal vind ik dat men op het provinciehuis nog niet eens het fatsoen heeft om de ondernemers op hun bedrijf te informeren, maar hen sommeert om naar Den Bosch te komen.” Ook in de bredere context van het stikstofdossier is dit voornemen een donderslag bij heldere hemel. Nog maar drie weken geleden kwam minister Van Essen van LVVN met zijn stikstofbrief. Daarin staat dat met het voorgestelde reductiepakket handhavings- en intrekkingsverzoeken afgewezen kunnen worden. ZLTO vindt het meer dan vreemd dat de provincie een paar weken later deze boeren keihard voor het blok zet. ZLTO roept Gedeputeerde Staten op om het overleg met de vijf veehouders voort te zetten en hun plannen om tot emissiereducties te komen zeer serieus te beoordelen. Dat is de enige uitweg uit deze bizarre situatie. Een mogelijke intrekking van vergunningen zou niet alleen gevolgen hebben voor deze pluimveehouders, maar ook voor andere veehouderijbedrijven en ondernemingen buiten de agrarische sector. Dit mogelijke besluit tast het gevoel van rechtszekerheid voor alle veehouders in Brabant aan. Voor ZLTO zou het intrekken van vergunningen een doodlopende weg zijn die strijdig is met de kabinetsplannen en het bouwstenendocument, dat de provincie Noord-Brabant nota bene zelf via het IPO heeft ondertekend. “Wij willen op korte termijn duidelijkheid van betrokken gedeputeerden en, ondanks het vakantieseizoen, spoedoverleg met hen”, concludeert Angelique Huijben, “want niemand heeft er baat bij als deze onbezonnen actie tot een hete zomer leidt.”

Nieuwe reacties

Waar is onze democratie?

Door Jaap Majoor, Onze minister van Landbouw wil Nederland van het stikstofslot halen. Ik zeg *ons* stikstofslot, want verder in de wereld bestaat een dergelijk stikstofslot nergens. Hij kondigt ingrijpende maatregelen aan voor de landbouw. Extensieve boeren met veel grond en biologische boeren zullen daar waarschijnlijk minder last van hebben, tenzij hun bedrijf dicht bij een Natura 2000-gebied ligt. Biologische boeren beschikken vaak over veel grond, mede doordat zij bij de verpachting van gronden door natuurorganisaties en gemeenten vaak de voorkeur krijgen. Voor veel andere boeren ligt dat anders. Zeker jonge boeren, die bijvoorbeeld hun broers en zussen moeten uitkopen om het bedrijf voort te zetten, hebben die mogelijkheden niet. Zij dreigen uiteindelijk gedwongen te worden hun bedrijf te beëindigen. Wat het Nederlandse stikstofprobleem zo bijzonder maakt, is de grote verdeeldheid tussen ecologen, medewerkers van Wageningen University & Research (WUR) en mensen uit de praktijk. Hun bevindingen staan soms lijnrecht tegenover elkaar. Zulke fundamenteel verschillende conclusies zouden toch aanleiding moeten zijn om kritische vragen te stellen en beide kanten zorgvuldig te onderzoeken. De linksgeoriënteerde politieke partijen luisteren vooral naar wetenschappers en natuurorganisaties die waarschuwen dat de natuur ernstig achteruitgaat. Vanuit hun politieke visie is dat wellicht te verklaren. Deze partijen lijken economische activiteiten die het milieu belasten zoveel mogelijk te willen beperken. Dat ook de landbouw daarin wordt meegenomen, past binnen die benadering. Maar wat voor mij moeilijk te begrijpen is, is dat ook de VVD en het CDA hierin meegaan. Ook zij lijken uitsluitend te luisteren naar de boodschap dat de natuur achteruitgaat. Als Kamerlid ben je gekozen om het Nederlandse volk te vertegenwoordigen. Bij een onderwerp dat zo ingrijpend is voor de landbouw en de economie als het stikstofbeleid, mag worden verwacht dat beide kanten van het verhaal serieus worden aangehoord. Dat betekent doorvragen, kritische vragen stellen en blijven doorvragen totdat een zorgvuldig en goed onderbouwd oordeel kan worden gevormd. Tot mijn verbazing gebeurt dat niet. Er wordt vrijwel uitsluitend geluisterd naar de groep wetenschappers en natuurorganisaties die stelt dat de natuur ernstig wordt bedreigd. De andere groep wetenschappers, WUR-medewerkers en boeren krijgt wel de gelegenheid om hun verhaal te doen, maar daarop worden nauwelijks vragen gesteld. Hun inbreng lijkt geen rol te spelen in de besluitvorming. Zelfs wanneer om een inhoudelijke reactie wordt gevraagd, blijft die vaak uit. Het voelt alsof je tegen een ondoordringbare muur spreekt. Dat is frustrerend. Daardoor groeit bij veel mensen die dagelijks met de natuur werken het gevoel dat hun kennis en ervaring niet serieus worden genomen. Het gevolg is dat zij steeds minder begrip hebben voor de besluiten die in Den Haag worden genomen. Daardoor rijst bij mij de vraag hoe goed onze democratie nog functioneert. Wanneer slechts één kant van een maatschappelijk debat werkelijk wordt gehoord, neemt het vertrouwen in de politiek af en groeit de polarisatie. Naar mijn mening dragen juist onze volksvertegenwoordigers daarvoor een grote verantwoordelijkheid. Hoe kunnen wij nog een open discussie voeren met Kamerleden die, in de ogen van veel boeren en deskundigen uit de praktijk, hun standpunt al hebben bepaald? Jaap Majoor - Laag Zuthem

Nieuwe reacties

Doorbraak legalisatie PAS melders

Onderwerp: Doorbraak legalisatie Pasmelders Stichting Stikstofclaim roept alle PAS-melders op om nu de provincie in gebreke te stellen en te sommeren het jaren geleden gedane verzoek om de PAS- melding te legaliseren in behandeling te nemen als een aanvraag voor een vergunning. Op 29 mei 2019 werden alle PAS-meldingen illegaal vanwege een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in een procedure aangespannen door de Mob. Doorbraak en precedent. Stichting Stikstof Claim heeft in 2024 PAS-melders opgeroepen om als voorlopers in proefprocedures de weg te bereiden voor alle PAS-melders tot mogelijke legalisatie. Op 30 juni heeft de meervoudige kamer van de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle vier PAS-melders, in de proefprocedure welke Stichting Stikstof Claim heeft opgezet, in het gelijk gesteld. De advocaten Robert van den Broek en Amber Hoogmoed hadden in hun processtukken/beroepschriften en pleidooi op deze uitspraak aangestuurd. De uitspraak luidde dat de provincie Overijssel de legalisatieverzoeken van de betreffende vier PAS-melders in behandeling had moeten nemen als een aanvraag voor een vergunning. Deze uitspraak is een enorme doorbraak in het slepende PAS-meldersdossier. Hiermee is een precedent geschapen wat volgens ons van toepassing is voor alle PAS-melders welke een dossier hebben wat volgens RVO voldoet om voor legalisatie in aanmerking te komen. Tot nu toe voldoen 1881 bedrijven aan deze criteria. Bij 416 bedrijven moet RVO de situatie nog beoordelen. In totaal praten we over legalisatie van 2297 bedrijven welke na positieve toetsing door RVO in aanmerking kunnen komen voor legalisatie. Deze PAS-melders moeten zelf actie ondernemen door in te stappen in de legalisatieprocedure die in gang gezet is door Stichting Stikstof Claim. Aangeslotenen bij Stichting Stikstof Claim kunnen in de ontvangen nieuwsbrief de te nemen stappen lezen en gebruik maken van het voorbeeld format waarmee ze de provincie in gebreke kunnen stellen en sommeren hun verzoek tot legalisatie van de eerdere PAS-melding in behandeling te nemen als een vergunningaanvraag. Stichting Stikstofclaim zal in dit legalisatietraject de aangeslotenen begeleiden. Hoe eerder PAS-melders zelf in actie komen en de ingebrekestelling en sommatie aan hun provincie sturen des te eerder ze in de procedure zitten. In de proefprocessen zijn er in diverse provincies PAS-melders geconfronteerd met intimidatie door provincie- ambtenaren bijvoorbeeld dat het dossier onder op de stapel zou komen of de PAS-melder nadrukkelijk in beeld zou komen bij de Mob. Zestien PAS-melders hebben de weg bereid. Provincies kunnen zo laat in ieder geval deze vier PAS-melders in Overijssel zien, niet meer vooruit vluchten, intimideren en traineren.

Nieuwe reacties

Een bijzondere week

Steeds vaker spreek ik mensen die de hoop op betere beleidstijden hebben opgegeven. Helaas zien collega-boeren met enige regelmaat de toekomst en hun eigen situatie zo zwart, dat zij zelf het zwarte gat verkiezen boven het leven. Iedere keer als dat gebeurt, voelt dat voor mij een beetje als falen. Falen van mijzelf en van Stikstofclaim. Blijkbaar hebben we die mensen op dat moment onvoldoende houvast, hoop en uitzicht op betere tijden kunnen geven. Uitzicht dat nodig is om een minder zwart toekomstbeeld te zien. Voor mij speelt daarin zeker een rol dat mijn zus op 7 oktober, zeven jaar geleden, zelf de keuze maakte om haar leven te beëindigen. In overleg met Co Scholten heb ik deze bijdrage geschreven. Ik wil hiermee helder maken dat er, ondanks alle stomme Haagse streken, absoluut lichtpuntjes zijn. Lichtpuntjes die groter zijn als je er goed naar kijkt. Ook wil ik aangeven waar wij als Stichting Stikstofclaim onze drive en energie vandaan halen. Dat doe ik door een deel van de belevenissen van vorige week te beschrijven. Niet volledig uitputtend, maar wel om een beeld te geven. De week van 29 juni Het was een heel bijzondere week, met hele mooie en heel trieste momenten. Toch blijft voor mij het mooie ook voor boeren overheersen. Er is meer dan goede hoop op verandering in beleid. Vorige week maandag, 29 juni, begon voor mij zoals de meeste maandagochtenden en dinsdagochtenden: met het uitmesten en opnieuw instrooien van de stallen. Niet met de greep of vork, maar met een knikshoveltje. Ook het instrooien doen we met een strooier voorop een shoveltje. In drie uur tijd verplaatsen we 24 paarden in twee groepen. Daarvan zijn 19 paarden tweejarige hengsten die al best wat mans zijn. Mooie, imposante dieren. Ze zijn inmiddels gewend aan halsters, maar kunnen af en toe nog behoorlijk onberekenbaar zijn. Iedere keer is het weer een uitdaging, maar ook heel leuk om te doen. Op die ochtenden neem ik meestal de telefoon niet op. Alleen als John Spithoven of Piet Faber belt, beiden actief voor Stikstofclaim, maak ik daar een uitzondering voor. Samen met onze dochter Lisa en ochtendhulp Ananda zijn we drie uur bezig. Aan het einde van de ochtend zijn er 12 grote balen stro verstrooid. Dat klinkt veel, maar de boxen zijn 3,5 bij 5 meter. Rond een uur of twee liggen de meeste paarden heerlijk languit in het verse stro. We hebben vier stallen met een verschillend aantal boxen. Iedere week mesten we ongeveer de helft uit. De andere helft strooien we donderdags bij. Kuil voeren in de ruiven doen we met de hand. Iedere week verwerken we ongeveer 16 vierkante balen kuil in de winterperiode. In de zomerperiode, wanneer de meeste paarden ook buiten komen, zijn dat ongeveer 12 balen per week. Samenwerken met mijn dochter Lisa geeft mij veel voldoening. Zij runt inmiddels het bedrijf. Ik ben het oudere manneke dat hand- en spandiensten verricht en af en toe nog raadgever mag zijn. Ik kan er enorm van genieten hoe professioneel zij met klanten omgaat, strak communiceert en afspraken maakt. De paarden die bij ons in opfok staan en de merries waarmee wordt gefokt, zijn grotendeels van klanten. Een klein deel is van onszelf. Van de 86 dieren zijn er 11 van onszelf. Gelukkig hebben we zakelijke klanten die weten dat we ons uiterste best doen. Maar zij begrijpen ook dat er bij levende dieren, ook al zijn ze tonnen waard, wel eens iets mis kan gaan. Wij maken geen onderscheid in behandeling of verzorging. Of de aanschafwaarde voor de klant nu zesduizend euro of zestigduizend euro was: voor ons zijn het allemaal levende dieren. Als houder heb je de heilige plicht om dieren goed te verzorgen. Ook jonge dieren moet je leren dat de mensenhand er niet is om te straffen, maar om te begeleiden en vertrouwen te geven. Bij het ene dier gaat dat sneller dan bij het andere. We hebben ook een keer meegemaakt dat een jonge hengst, ondanks alle tijd, liefde en aandacht, gewoonweg vals was en bleef. Dat zat er vanaf het begin in, toen hij als veulen werd gebracht. Paarden zijn net mensen. Je hebt er fijne en minder fijne tussen om mee te werken. Echt vals en slecht is bij paarden een grote uitzondering. Bij mensen komt dat vaker voor. Naast het werk thuis, meestal in de ochtenden, heb ik wekelijks twee tot vier afspraken in de middag. Afhankelijk van het jaargetijde heb ik daarnaast één à twee overleggen in de avond, ergens in het land. Er is bijna dagelijks telefonisch en per mail overleg met advocaten en adviseurs. Dat begint vaak rond half acht en loopt doordeweeks door tot in de avond. Veel mails beantwoorden, stukken lezen en dagelijks overleg. Vaak ook in het weekend. Daarbij is er veel overleg met Sandra Marseille. Zij runt het secretariaat, doet de administratie, plant alle afspraken in en bewaakt of gemaakte afspraken ook daadwerkelijk worden uitgevoerd. Voor mij is ook belangrijk dat zij de meeste stukken die ik schrijf leest en corrigeert, zowel tekstueel als inhoudelijk. Daarmee bewaakt zij de continuïteit in onze communicatie. Stikstofclaim is in de loop der jaren steeds meer een geoliede machine geworden. Daardoor worden de eerste vruchten nu rijp om te oogsten. Omdat we een best aardige kantine, annex Grand Café, in het voormalige manegebouw hebben, probeer ik zoveel mogelijk overleggen daar te plannen. Dat maakt dat ik mijn tijd efficiënt kan benutten en geen verrassingen heb in de kwaliteit van de koffie. Vergaderingen van Stichting Stikstofclaim zijn ook bij ons. Overleggen met Kamerleden, hun medewerkers en gedeputeerden zijn meestal in de Tweede Kamer of op provinciehuizen. Met de meeste Kamerleden en hun medewerkers is er goed appcontact. Dat geldt zo ongeveer voor iedereen rechts van Pieter Grinwis. Aan de linkerzijde van het politieke spectrum is er geen contact, ondanks pogingen om wel in gesprek te komen. Een andere week dan anders Deze week was anders dan anders. We verwachtten twee uitspraken van rechtbanken en er was, naar het zich liet aanzien, een belangrijk debat in de Tweede Kamer. In de aanloop naar dat debat was er dinsdagavond een overleg met alle boerenvakbonden. Dat gebeurde op initiatief van Agractie, in De Schakel in Nijkerk. Tot mijn verbazing schoven er ook twee LTO-bestuurders aan: een vakgroepvoorzitter en een provinciaal voorzitter. Dat hebben we eerder meegemaakt, ooit in het Landbouwcollectief. Meestal is LTO er weer vandoor als het er echt op aankomt. Dat was hier opnieuw het geval. Agractievoorzitter Erik Luiten gaf technisch goed leiding aan het overleg. Er werden afspraken gemaakt over een gezamenlijke verklaring. Na afloop stond er wat pers. Ook waren er ongeveer zestig trekkers en een shovel, die de avond opfleurden. Dan zie je ook weer een aantal mooie oude bekenden. Toch ben ik maar snel in de auto gestapt. De dag erop was het debat in de Tweede Kamer. Vooraf is het dan de moeite waard om nog te appen en te bellen met Kamerleden en fractiemedewerkers, om te proberen nog iets ten goede te keren. Woensdagmorgen 1 juli Woensdagmorgen 1 juli heb ik samen met mijn dochter de paarden gevoerd. Tot twee uur was ik thuis bezig. Tussendoor was ik aan het appen en bellen, voordat ik in de auto stapte naar Den Haag. Dat werd fileleed. De rit duurde bijna drie uur, in plaats van anderhalf. Tweede Kamer: een mooi, dierbaar gesprek en een dramatisch debat Bij aankomst in de Tweede Kamer gebeurde er voor mij iets bijzonders. Na binnenkomst sprak ik een paar bekenden, waaronder de fractiemedewerker landbouw van de PVV. Daarna liep ik naar de roltrap. Vlak voor de roltrap kwam ik Mirjam Bikker tegen. We groetten elkaar en gaven elkaar een hand. Beiden waren we van plan om verder te gaan, toen Mirjam Bikker vroeg: “Was Ella Vogelaar familie van je?” Ja, Ella was mijn oudste zus. Zij was bijna dertien jaar ouder dan ik. Mirjam vertelde dat Ella haar in de beginperiode van haar politieke loopbaan in de gemeente Utrecht had geholpen met raad en daad. Gewoon omdat Ella graag mensen hielp. Het klinkt misschien raar. Ik ben niet snel van slag, maar op dat moment wel even. In de Tweede Kamer, niet hetzelfde gebouw, maar wel het onderdeel van ons staatsbestel waar mijn zus ook veel heeft gewerkt. Om dan, ruim zes jaar na haar overlijden, iemand uit een heel ander politiek spectrum lovende woorden over mijn zus te horen spreken, deed iets met me. Mirjam had eigenlijk dezelfde ervaring met Ella als ik zelf had in mijn beginperiode bij LTO Melkveehouderij. Ook toen hielp Ella mij. We wisselden nog wat andere ervaringen uit. Ik bedankte haar dat zij haar ervaring met Ella met mij deelde. Haar antwoord was: “Wees welkom.” Het was een mooie groet en de afsluiting van een voor mij dierbaar gesprek. Op dat moment wist ik nog niet dat dit een dag later een vervolg zou krijgen. Daarna ging ik met de roltrap omhoog naar de publieke tribune. Daar bleef ik tot de Kamerleden zes uur later, na de eerste termijn, gingen dineren. Inhoudelijk vond ik het debat dramatisch gestuntel van de meeste Kamerleden. Uitzonderingen waren André Flach, Caroline van der Plas, Chris Jansen en Hidde Heutink. Teleurstelling was er bij mij ook over de inbreng van JA21, toen nog mijn eigen partij. De tweede termijn heb ik niet afgewacht. Rond tien uur ben ik naar huis gegaan. In de auto heb ik de antwoorden van de minister beluisterd. Debattechnisch was het heel handig, maar stikstofinhoudelijk sloeg het nergens op. Na thuiskomst heb ik het debat nog tot twee uur gevolgd. Daarna ben ik naar bed gegaan. Mijn conclusie: het debat was een drama. De beantwoording was inhoudelijk ook een drama, vol grote ambities die door deze minister nooit zullen worden waargemaakt. Donderdag: een belangrijke uitspraak Donderdagochtend heb ik een stuk of dertig boxen bijgestrooid. Ook werden een aantal paarden door de dierenarts gescand op cyclus. Bij een veulen met een liesbreuk werd de breuk weer leeg gemasseerd. Rond elf uur belden onze advocaten Robert van den Broek en Amber Hoogmoed. “Jan Cees, we moeten je wat vertellen.” In Overijssel, in de zaak met de vier PAS-melders, zijn we in het gelijk gesteld. De melding van de PAS-melders bij RVO moet door de provincie worden gezien als een vergunningaanvraag. De provincie moet daar binnen twaalf weken op beslissen. Althans, dat staat in de uitspraak van de meervoudige kamer van Rechtbank Overijssel. De zitting was op 8 mei. En nu was er dus deze uitspraak. Dan ga je met elkaar de gevolgen van zo’n uitspraak analyseren. Die gevolgen zijn immens groot. Je komt dan tot de conclusie dat deze uitspraak geldig is voor alle PAS-melders waarvan de melding bij RVO, om voor legalisatie in aanmerking te komen, door RVO is geaccepteerd als voldoende onderbouwd. Dat zijn ongeveer 1.448 PAS-melders. Een mooie uitspraak, waar het hele bestuur van Stikstofclaim blij mee is. De grap is dat alleen de Sterke Erven-bladen er aandacht aan besteden, ondanks het feit dat er een persbericht is gestuurd naar zo ongeveer alle agrarische media en dagbladen.

Nieuwe reacties

Grootste angel stikstofbrief zit in grondgebondenheid - Opinie Lubbert van Dellen

In een omvangrijke brief met veel bijlagen over het stikstofbeleid laat minister Van Essen (Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur) zien dat hij wil meedenken met de sector. Tegelijkertijd zijn de plannen harde ingrepen om tot vergunningverlening te komen, maar ontbreekt een echte toekomstvisie op leefbaarheid. Door op het laatste moment eisen voor grondgebondenheid mee te nemen, wat eigenlijk niet bij het stikstofbeleid hoort, wordt een bijna onhaalbaar element toegevoegd. Dit punt moet herzien worden. Ruimte voor sturing via management De plannen zijn streng; de ammoniakuitstoot moet met 46% omlaag. Hoewel scherp, biedt de gekozen doelsturing agrarische ondernemers wel de ruimte om via management, innovatie en vakmanschap zelf oplossingen te vinden. Dat is een uitdaging; niet gemakkelijk, maar haalbaar. Positief is ook de aandacht voor het vergunningenbeleid, al is nog onduidelijk hoe gedupeerde bedrijven, met name de PAS-melders en interimmers die er het langst op wachten, hun vergunning concreet gaan krijgen. Zwaar offer in de bufferzones De theorie en praktijk schuren bij de aanpak van de bufferzones rond Natura 2000-gebieden. Van de tien bedrijven kunnen straks waarschijnlijk maar twee of drie echt verder. Hoewel de minister kiest voor een vrijwillige route van agrarische ondernemers die stoppen, is er in die zones simpelweg niet voor alle bedrijven de mogelijkheid om aan de eisen te gaan voldoen. Dit komt in de praktijk neer op gedwongen stoppen of verplaatsen. Dat heeft een enorme impact op gezinnen en de leefbaarheid. Onhaalbare grondgebondenheid raakt inkomen De grootste angel zit in de grondgebondenheid. Bovenop de stikstofaanpak en de uitdaging rond Natura 2000-gebieden eist de minister van melkveehouders maximaal 2,6 GVE per hectare en dat het bouwplan voor zand- en lössgronden voor ten minste 85% uit gras of rustgewassen bestaat. Dit is voor melkveehouders totaal onhaalbaar. Op deze droge gronden is 60% al een enorme uitdaging. Maar dit zou nog mogelijk zijn, bijvoorbeeld door samen te werken met akkerbouwers. De huidige 85%-eis biedt echter nul perspectief, raakt het inkomen hard en heeft niets met stikstof te maken. Immers voor een lage ammoniakuitstoot voer je naast gras liever iets anders. Lubbert van Dellen Senior Bedrijfsadviseur & Marktdirecteur agro bij Flynth Adviseurs en Accountants

Nieuwe reacties

JA21-leider Eerdmans: kabinet moet nu echt gaan kiezen tussen ons en Pro

JA21-leider Joost Eerdmans roept het kabinet richting Prinsjesdag op nu echt een keuze te maken tussen Pro en JA21. "Met beide samenwerken gaat niet", zei hij in zijn speech op het ledencongres in Ede. "Het kabinet kiest nu voor geitenpaadjes op het ritme van de Snollebollekes, van links naar rechts", vervolgde Eerdmans. "Maar ze zullen toch een keer moeten kiezen: gaan ze over links met Pro, of over rechts met ons?" Pro-leider Jesse Klaver liet eerder al weten ook niet met JA21 te willen samenwerken. Nu die partijen elkaar definitief uitsluiten, neemt de druk op het minderheidskabinet van D66, VVD en CDA toe. De keuze tussen deze twee partijen ligt binnen de coalitie gevoelig: D66 werkt liever met Pro samen, terwijl de VVD juist de rechterkant opkijkt. Andere voor de hand liggende opties om een meerderheid in de Tweede Kamer te behalen zijn er niet. 'Graag of niet' Wat de keuze ook wordt, een aanpassing van het coalitieakkoord lijkt onvermijdelijk. Klaver wil alleen meewerken als de bezuinigingen op de sociale zekerheid worden teruggedraaid. Ook Eerdmans verhoogt vandaag zijn inzet: hij wil alleen instemmen met de financiële plannen van het kabinet als daar lastenverlichtingen in zitten. "We zijn in de positie dat we kunnen zeggen: graag of niet", lichtte Eerdmans zijn plan toe. "En zo niet, moeten ze een hoge prijs aan Pro betalen, die miljarden gaat kosten." Premier Jetten en minister Heinen (Financiën) voeren deze weken gesprekken met partijleiders van verschillende partijen om te kijken met wie ze een financiële deal kunnen sluiten. Het zijn volgens Eerdmans "prima" gesprekken, maar "je kan er ook geen peil op trekken". Zijn inzet is, naast een strenger asielbeleid en meer geld voor veiligheid, vooral: de vrijheidsbijdrage omlaag krijgen. Waarvan JA21 het geld voor de defensie-uitgaven precies wil betalen, is niet helemaal duidelijk. De partij zegt in ieder geval te willen bezuinigen op klimaatuitgaven, ambtenaren en ontwikkelingshulp. 'Beide benen op de grond' Vanaf de start van het kabinet presenteerde Eerdmans zich als constructieve partner op rechts voor het kabinet. Die rol pakt hij nog nadrukkelijker nu Forum voor Democratie, PVV en Groep Markuszower om uiteenlopende reden geen aantrekkelijke samenwerkingspartners voor het kabinet meer zijn. "Wij zijn verstandig rechts: stevig op de inhoud, beschaafd in de toon", zei Eerdmans tegen zijn leden. "Niet tegen alles om ertegen te zijn, geen opruiende uitspraken doen, maar met beide benen op de grond." JA21 kijkt ook naar SGP Als de coalitiepartijen voor samenwerking met JA21 kiezen, zijn ze er nog niet: er is dan nog een partij nodig voor een meerderheid. "Daarom is het heel belangrijk dat de SGP meedoet", aldus Eerdmans. Dan is er nog een andere hobbel: de Eerste Kamer, waar volgens Eerdmans een "grillige rechtse meerderheid" zit. Hij kijkt daarom uit naar de Provinciale Statenverkiezingen van maart volgend jaar. Na die verkiezingen wordt ook een nieuwe Eerste Kamer gekozen.

Nieuwe reacties

Jaimi van essen

Landbouw-minister Jaimi van Essen vreest dat hij na presentatie stikstofplan beveiliging nodig heeft Actueel • Gisteren • leestijd 2 minuten • 2752 keer bekeken • Bewaren Minister van Landbouw Jaimi van Essen zet zich schrap voor de presentatie van zijn stikstofplannen eind deze week. De D66-bewindsman houdt er onder meer rekening mee dat zijn voorstellen gevolgen zullen hebben voor zijn veiligheid. Dat valt op te maken uit een profiel in het AD. “Laatst ging hij met de tram naar het Scheveningse strand. Daar dacht hij, zo vertelde hij later: dit is misschien wel mijn laatste keer dat ik dat onbeveiligd deed.” Eerdere bewindslieden die probeerden om het stikstofprobleem op te lossen, kregen te maken met agressieve boeren. Zo reed een groep boeren in 2022 naar het erf van minister Christianne van der Wal. Haar kinderen stonden binnen te trillen, vertelde ze na afloop. Ook andere politici die de stikstofcrisis wilden oplossen, kregen te maken met intimidaties en agressie. In 2019 reed een boer tijdens een protestactie met een grafkist voor Jesse Klaver rond. In 2020 kwamen boeren onaangekondigd bij Rob Jetten thuis langs. De auto van zijn partijgenoot Tjeerd de Groot werd in brand gestoken. CDA-Kamerlid Eline Vedder vertrok nadat ze doelwit was geworden van ernstige bedreigingen van de achterban van Farmers Defence Force (FDF). Zo werd haar telefoonnummer online gezet, waarna ze werd bedolven onder telefoontjes en berichten. Ook werd er een deepfake-pornovideo van haar verspreid. “FDF heeft gedreigd mijn koeien naar de slacht te brengen”, vertelde Vedder in een interview. “Ik ben het afgelopen jaar regelmatig bedreigd, de hele boerderij hangt vol met camera’s. Er zijn periodes geweest dat vijf keer per dag de politie door mijn straat reed.” Meer over: actueel, jaimi van essen, stikstofcrisis, intimidaties, agressie 1 Praat mee Onze spelregels. Omschrijving *

Nieuwe reacties

Rechtbank: Lactalis mocht wel maandelijks eenzijdig de melkprijs vaststellen

In 2024 heeft de ACM (Autoriteit Consument en Markt) aan Lactalis een “last onder dwangsom” opgelegd omdat Lactalis de Wet Oneerlijke handelspraktijken Landbouw zou hebben overtreden. Lactalis stelde volgens de ACM maandelijks eenzijdig en op een ondoorzichtige manier de melkprijs vast. En dat is in strijd met de Wet OHP landbouw. Tegen dit besluit is Lactalis in beroep gegaan bij de rechtbank. En met succes. Kort samengevat zegt de rechtbank het volgende: De Wet OHP Landbouw bepaalt dat een afnemer onrechtmatig handelt jegens een leverancier wanneer de afnemer de leveringsvoorwaarden (bijvoorbeeld de prijs) eenzijdig wijzigt. In de leveringsvoorwaarden van Lactalis is opgenomen dat Lactalis maandelijks eenzijdig de melkprijs vaststelt. Bij het maandelijks vaststellen wijzigt Lactalis de leveringsvoorwaarden niet. En dus kan er volgens de rechtbank niet worden gesproken van een eenzijdige wijziging van de leveringsovereenkomst. En dus is er geen overtreding van de Wet OHP Landbouw. https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBROT:2026:6092&showbutton=true&keyword=acm&idx=2

Nieuwe reacties

Grove den

@Grove den

Topics
0
Reacties
0
Volgers

Over mij

Leeftijd: onbekend
Laatst online: 2min geleden

Bedrijven

Ervaring

Ik heb ervaring met de volgende machines:

Merk / type Waardering