Holman was trots dat hij op zijn laatste werkdag nog even de wereld kon redden..... Een loze huls die hij grondgebondenheid noemt en een oplossing van het mestprobleem.
Maar hij vergat de koppeling tussen zijn gedachtenkronkel, de tijd en de mestplaatsing.
Geen derogatie, geen oplossing voor het mestprobleem op korte termijn betekent een koude sanering. En tegen de tijd dat Holman zijn droomwet gaat werken is de veestapel al lang gehalveerd.
Er is maar 1 manier om grasland te behouden, stimuleren met mestplaatsingsruimte.
Geen oplossing op korte termijn, dan verdwijnt het grasland daar waar er ook akkerbouw mogelijk is.
Elke melkveehouder gaat rekenen. Elke akkerbouwer gaat op zoek naar gescheurd grasland om zijn bouwplan te verruimen (iets waar hij binnenkort toe gedwongen wordt)
En wat gebeurd er dan? De melkveehouder laat de akkerbouwer bijv 10 ha grasland ploegen en aardappels zetten en de akkerbouwer levert de melkveehouder 10 ha snijmais. En om het verhaal financieel met gesloten beurs te doen levert de melkveehouder er ook nog een x hoeveelheid mest bij.
Maar wat zijn klimatologisch de consequenties? En voor het grond en oppervlakte water, de KRW?
Deel ook jouw kennis en inzicht
Hebben de thema's aardappels , koppeling , derogatie , akkerbouw , melkveehouder , grondgebondenheid , mestplaatsingsruimte , mestprobleem , veestapel en akkerbouwer geen geheimen voor jou? Dan kunnen we jouw kennis en inzicht goed gebruiken! Of je nu actief bijdraagt door foto's, video's, topics of reacties te plaatsen, of je zorgt er middels de stemknoppen voor dat de beste reactie naar boven borrelt.. Jouw kennis en inzicht m.b.t. de melkveehouderij kunnen deze site nét dat beetje beter maken. Maak ook een (gratis) account aan!
Reacties
Landbouwbodems slaan niet zo veel CO₂ op, omdat de CO₂ die door de groei van het gewas wordt opgenomen, het systeem vaak snel weer verlaat. Dit kan gebeuren door respiratie (van de plant en de bodem), oogst, of begrazing. Een deel van de CO₂ die door planten wordt opgenomen komt via de wortels in de bodem terecht, en kan na verwerking door micro-organismen langere tijd stabiel worden vastgelegd in de vorm van bodemorganisch materiaal. Als je deze processen meeneemt, slaat een gemiddelde Nederlandse graslandbodem zo ongeveer 592 kg CO₂ op per hectare per jaar, en een akkerbodem ongeveer 174 kg CO₂, maar uiteraard hangt dit erg af van bodemsoort, gewas, en beheer. Er worden soms veel grotere hoeveelheden genoemd, maar die getallen nemen dus het verlies door oogst en respiratie niet mee, wat een belangrijk verschil is. De totale hoeveelheid organische koolstof (C) die in landbouwbodems opgeslagen zit is vele malen groter dan de jaarlijkse opname: 228.910 en 163.090 kg C per hectare in grasland en bouwland tot één meter diepte, wat equivalent is aan 752.133 en 535.867 kg CO₂ per hectare.
klimaathelpdesk.org/answers/…
heel veel grasland is totaal ongeschikt om aardappels te zetten. en dat weten de akkerbouwes ook wel. dus daar zal het wel wat mee vallen.